Akarsu ben olaydım

Gidip yari bulaydım

Yar çeşmede yıkandı

Mendili ben olaydım

Çeşme aktığı yerde

Kahve piştiği yerde

Güzel çirkin aranmaz

Gönül düştüğü yerde

Bu güzel Bayburt manilerinde ifadesini bulan çeşmelerimiz,sosyal hayatın buluşma noktaları idi.Genç kızlar, en güzel giysilerini çeşmeye giderken giyinir, bir yandan arkadaşlarını kıskandırmaya çalışırken, diğer yandan köy delikanlılarının dikkatini çekmeyi amaçlar, gruplaşarak karşılıklı maniler söylerlerdi.

Ziyaretçilerimizin müzemizi gezerken soğuk su içip soluklanacakları, sohbet edebilecekleri çeşmemiz.

Belki mani söyleyecek genç kızlarımız da olur….

Doğal yaşamın vazgeçilmezi,demlenmiş çaylara,sımsıcak ekmeklere,kızarmış çöreklere doyumsuz lezzet veren Anadolu evlerinin en sıcak bölümüdür.

Bayram sabahları,Nineler ve Anneler şafak sökmeden yakarlardı tandırı.Yemekler pişecek,çaylar demlenecek ve namazdan gelecek erkekler ile birlikte tüm aile,eş,dost,akraba birlikte sofra başında buluşulacak.

Modern hayatın yok ettiği her güzellik yaşanırdı tandırlıkta…Betonlaşmanın ve modern yaşamın yok ettiği güzelliklerimizi hatırlatmak için bir küçük direniş noktasıdır müzemizin tandırlık bölümü.

Ninemin hayvan otlatmak için evden çıkarken,tandırda pişirdiği ve şafak vakti elime tutuşturduğu çöreği(pağaç)çok özledim…

Ninemi daha çok özledim.

İki tane su değirmeni vardı köyümde, ben çocukken.

Birinin adı:    Adil Dayı…

Diğerinin adı:  Torun’un değirmeni.

İkisi de yıkıldı,yok oldular.Yıkılan değirmenlerin malzemelerini toplayıp yeniden inşa ettim bu değirmeni.

İsim vermedim değirmene. Yok olan tüm değirmenlerin hepsini temsil etsin istedim.

Bilim insanları diyorlar ki, Endüstriyel olan her gıda sağlığımız için tehdit imiş.En doğal en sağlıklı ekmek ise, su değirmeninde öğütülen un ile olurmuş.

Seri üretim hatları, daha az maliyet ve daha çok kazanç demek.Çok ve seri üretim rekabetin gereği imiş!

Biz insanoğlu ne garip….Mutlu olmak için çok para kazanayım derken kendimizi yitirdik!

Para kazanıp,hastahanelerde harcıyoruz….

Dede Korkut Türk Kimliği Kütüphanesi

Bayburt yöresi taşlarından inşa ettiğimiz kütüphanemiz, tematik bir kütüphane olarak planlandı.Türk-İslam medeniyetinin, Anadolu topraklarında filizlendiği toprakların başında gelir Bayburt.

Kütüphanemizde; Kadim Bayburt edebiyatının ve tasavvufunun şair ve yazarlarına ait kitaplar ile Türk kimliğinin klasikleri olan fikir, araştırma, roman ve çocuk masalları bulunmaktadır.

Kütüphanemiz aynı zamanda toplantı ve masal (hekat) odası olarak kullanılmaktadır.

Çocuklarımızı, mekanik dünyanın tüketim robotları haline dönüştüren post-modern dünyaya, minik hatta çok minik bir karşı duruş  olsun istedik.

Masal dinlerdim çocukken… Akıllı telefon yoktu, televizyon da… Oynayacak oyuncağım da yoktu.En büyük zevkimiz birbirimize gaz lambası ışığında anlattığımız masallarımız ile büyüklerin sohbetlerini dinlemekti.

Şimdi beton duvarlar içinde ayrı odalar var her evde. Tüketim toplumu; çocuklarınıza ayrı odalar yapın dedi! Yaptık. Lakin şimdi çocuklar özel odalarında ve digital dünyalarında yapayalnız…

Ne masal anlatan var! Ne de dinleyen. Ne sohbet eden büyükler kaldı! Ne de uykulu gözlerde dedesinin dizinde sevgiyle yoğrulmuş çocuklar….

Küçükler ve büyükler….

Şimdi hepsi, akıllı telefonlarının ve televizyonlarının  karşısında ömür tüketiyorlar.

Kitaplar mahzun, sohbetler kimsesiz, masallar sahipsiz….

Çocuklarımız ve gençlerimiz metropollerde yaşamak istiyorlar.Şehrin parıltılı ışıkları cazip geliyor onlara.Doğdukları toprakları terkedip şehrin karanlık dehlizlerinde,gökyüzünün görünmediği sokaklarda yaşamak uğruna terkediyorlar köylerimizi.

Önceleri yol yoktu,elektrik yoktu,su yoktu,yollar yürünemezdi çamurdan ve her şeyden önce nüfus çok olduğundan araziler yetmezdi üzerinde beslediği insana.

Ya şimdi?

Yol var,elektrik var,su var,okul var,hastane var ve hatta üniversite var.Üstelik nüfus çok az olduğu için araziler boş…

Tarlalarımız mahzun,yaylalarımız ıssız…

Peki tüm bunlara rağmen çok iyi eğitim almamış olmayan,mesleksiz gençlerimiz özellikle genç kızlarımız,neden hala metropollere gitmek istiyor?

Sordum köyümün çocuklarına neden İstanbul? Neden şehir?

Dediler sinema yok,tiyatro yok….

Dedim yapsam acaba kalırlar mı?

Bilmiyorum! Belki kalırlar diye yaptık…